خانم دکتر مریم سلمانیان ،متخصص روانشناسی بالینی و عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات روانپزشکی و روانشناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره 

"اضطراب جدایی در دبستانی ها" از منظر روانشناسی علمی سخن می گویند.

اضطراب جدایی در سال‌های نخست زندگی، بخشی طبیعی از روند رشد کودک است و معمولاً از حدود ۶ تا ۸ ماهگی ظاهر می‌شود و در ۸ تا ۱۸ ماهگی پررنگ‌تر است. با افزایش سن، کودک به‌تدریج توانایی بیشتری برای تحمل جدایی‌های معمول پیدا می‌کند. اما زمانی که ترس و نگرانی از جدایی شدید، پایدار و متناسب با سن کودک نباشد و در زندگی روزمره، مدرسه، خواب یا روابط او اختلال ایجاد کند، لازم است احتمال اختلال اضطراب جدایی مورد توجه و ارزیابی تخصصی قرار گیرد.

در این گفت‌وگو درباره نشانه‌های اصلی اختلال اضطراب جدایی، تفاوت آن با واکنش‌های طبیعی دوران کودکی و همچنین دلایل احتمالی مدرسه‌نرفتن کودکان صحبت شد. تأکید شد که «مدرسه‌نرفتن یک رفتار است، نه یک تشخیص» و پیش از هرگونه برخورد باید مشخص شود کودک دقیقاً از چه چیزی می‌ترسد؛ چراکه عواملی مانند اضطراب جدایی، مشکلات یادگیری، اضطراب امتحان، مشکلات ارتباطی یا تجربه‌هایی مانند زورگویی همسالان می‌توانند پشت این رفتار قرار داشته باشند. همچنین درباره علائم جسمانی واقعی اضطراب، از جمله دل‌درد، تهوع و سردرد، و نقش عوامل فردی، خانوادگی و محیطی در شکل‌گیری و تداوم اضطراب جدایی توضیح داده شد.

در بخش پایانی، راهکارهای عملی برای پیشگیری و درمان مورد بررسی قرار گرفت؛ از جمله تمرین تدریجی جدایی، خداحافظی کوتاه و قابل پیش‌بینی، تقویت احساس توانمندی کودک، کاهش اجتناب و اطمینان‌خواهی مداوم و آموزش مهارت‌های مقابله‌ای. در مواردی که اختلال شکل گرفته باشد، درمان شناختی ـ رفتاری و به‌ویژه مواجهه تدریجی از رویکردهای اصلی درمان است و در موارد شدید یا در صورت پاسخ ناکافی به روان‌درمانی، دارودرمانی نیز ممکن است با نظر روان‌پزشک کودک مورد توجه قرار گیرد. هدف درمان این نیست که کودک هرگز اضطراب نداشته باشد؛ بلکه هدف این است که یاد بگیرد با وجود اضطراب، از والد جدا شود و زندگی روزمره خود را ادامه دهد.

جهت مشاهده کامل مصاحبه اینجا  کلیک کنید.